Deze blog hoort bij de website esperanzahoopvoorhonden.nl en is het vervolg op de blogs van 2011 tot en met 2015. In elke berichttitel staat de werkelijke datum, zodat zij redelijk terug te vinden zijn. De datum van plaatsing is natuurlijk veel later, omdat er sprake is van een grote omzettings-actie
zaterdag 14 januari 2023
vrijdag 13 januari 2023
December 14 2019 Kleine Thais is ingeslapen
Kleine Maltezer Thais vond op haar tiende nog het geluk, na
een zwaar leven als fokteefje. Toen dumpte de broodfokker haar. In de refugio
al was ze Anita’s favoriet. Eerst reageerde ze niet. Terughoudend? Doof? Nee,
er was gewoon nooit contact met haar gemaakt. 29 sept. 2018 kwam ze bij
Maureen. Ze moest alles inhalen, maar wat had ze nog veel te geven! Ze kwam
helemaal bij toen haar vacht verzorgd werd en haar bekje weer fris na reinigen
en trekken van 9 afgesleten elementen (waarsch. op tralies gebeten). Gelukkig
was haar hart goed.
Kammen, tillen, alles eerst voorzichtig, zacht, geduldig.
Thais kende immers nog nooit een thuis. Maar snel dat ze wende, ongelooflijk.
Inhalen, dat deed ze, verre van ingedut!. Blij van wandelen, een lekker
kauwstickje, heel snel zindelijk en … steeds leuker! Maureen schreef: geen
hondje voor oma.
Helaas, snel groeiende mamatumoren gooiden roet in het eten.
Enige optie: een hele zware operatie, te zwaar. 13 dec. is Thais vredig
weggegleden, haar lijfje was op. We zijn verdrietig dat dit geluk amper een
jaar mocht duren. Maar ook blij: dit jaar was de kroon op haar leventje. Wij
danken haar bazinnetje dat een ouder hondje dit geluk gaf en wensen alle
sterkte.
December 10 2019 Mini 28 cm en Maxi 72 cm
Maxi Mr Monti, van de straat, zat een jaar in de Protectora
(beheerd door de Duitse Conny). Met wegtransport 24 aug. naar Moers, Duitsland.
Zou 3 jaar zijn, maar is wrsch. hooguit 2 met zijn puberstreken: met de
halfvolle waterbek in de bek Maureen’s hele huis onderkliederen, onvermoeibaar
kleedjes rondslepen, als ongeleid projectiel op de hondenweide rausen. Maar wat
een leuke slungel, wat een schat, wat een goedaardige lieve sul, zo zacht en
tolerant.
5 okt. was Monti 1 van onze 9 honden op de Open Dag van
asiel de Nomadenhof in Sneek. Janna (ons bekend van huisbezoek 10 jaar geleden
en actief voor rescuedieren) hielp ons. Ze werd verliefd. 3 nov. had Maureen
oppas nodig, dus Monti een dagje Drachten. Dat liep zo fijn dat hij 5 nov.
terugkeerde voor opvang. Maar toen zich een belangstellende meldde, moesten ze
er niet aan denken dat hij weg zou gaan. Dus 18 nov. op naar Drachten om hen en
Mr Monti te feliciteren en het adoptiecontract te tekenen.
Monti is een mix, type jachthond, doet denken aan een Ierse
Wolfshond. Hij was snel op zijn gemak en direct geaccepteerd in hun roedel van
6 honden. Er zijn heerlijke losloopgebieden in de buurt waar hij volop geniet:
lekker rennen en gek doen. Hij luistert naar zijn naam en kan al los. En in
huis: heerlijk opgerold.
Mini Gorriona , Yorkshire Terriër, geb. begin 2018, vloog 14
april met ons mee. Met een cabinetas-hondje zit je verplicht bij het raam, het
tasje op de grond. Dus soms even voelen of ze nog ademde, zo stil was ze. Anita
redde dit sorry-dat-ik besta hondje uit het dodingsstation. Totaal niet
weerbaar, het Terriër-karakter geheel onzichtbaar. En toen ook nog
epilepsie-aanvallen, zelfs clusters van meerdere. Zo akelig. Na trial and error
lijkt de juiste medicatie gevonden.
Adoptie was een zorgenpunt: Gorriona heeft rust en structuur
nodig, triggers zijn gevaarlijk, maar je hoopt ook dat ze geen tuinhondje
blijft, dat ze opbloeit en haar wereldje toch wat groter wordt. De droom kwam
uit: 21 sept. ging ze naar Zeeland (zie site 26 sept.). Een gezellig, rustig,
liefdevol gezin met veel structuur. Alles ging stapje voor stapje. Eerst enkel
in de heerlijke tuin, wennen aan de baasjes, de dochters (8 en 11), Boomer Sam,
de poes, de knaagdieren, de kippen, de papegaaien. Toen kleine rondjes buiten
en buiten plassen en poepen, een vreemde hond tegenkomen. Ze kreeg 2 x een
epilepsie aanval, beide gelukkig kort (2 minuten) en snel herstel. Dus hopen we
dat met de diepere hechting (toch wel zo’n 4-6 maanden kostend), het interval
meerdere maanden wordt.
Letterlijk alles was spannend eerst, ze sliep heel veel, zo
vermoeiend was het, maar inmiddels geniet ze volop. Ze is super aanhankelijk,
wandelt met plezier, ook al wat korte boswandelingen, is zindelijk, en sleept
soms vrolijk met slippers, sokken enz. Ze wordt soms al een klein doerakje dat
even pittig kan blaffen. En als iets eng is (laatst een enorme vuurwerkknal),
dan mag ze in de bedstede in de kamer, onder de dekens. De liefde spat ervan
af.
December 1 2019 Kimbo, onze 2e dove hond, is welkom in Friesland
Adopties zitten iha tegen momenteel, maar de goudgerande
blijven ook! ‘We don’t quit’ (gedichtje op Maureens blog). Enkel snel
plaatsbaren helpen (jonkies, ras, aantrekkelijk) strookt niet met onze devies
‘ieder een plekje onder de zon’. Oudjes, langzitters in refugio’s,
gehandicapten, mishandeld (rugzakje): we steken de hand in het vuur voor al
onze honden. Afgelopen week iets moois: dove Kimbo wordt het maatje van onze
Roemeense 3-poter Kenna (nu 7), in 2015 geadopteerd op een boerderij in het
Friese Easterein bij hond Gibson (net overleden) en 12 katten! Vaak hoor je
‘mijn hond kan niet met katten, hij jaagt erop’. Maar dat doen veel honden bij
vreemde katten. Toen Kenna, net in Nederland, ooit eens bij ons logeerde, ging
ze er buiten woest achteraan. Maar lief met onze huiskatten. Geldt ook voor
onze Kitty en vele andere. Kenna en de katten werd een succes. Ze is zelfs
vredestichtster: bij ruzie springt ze tussen de katten en weet wie de
aanstichter is.
De dove Kimbo van 2 werd een dik jaar geleden gedumpt voor
de poort van refugio Sierra Nevada. Anita vroeg hulp. Maar ja, groot risico op
lang zitten. We vergaten hem niet. Kimbo bleek aanhankelijk, vrolijk, lief met
mens en dier. Kenna’s baasjes reageerden positief op de filmpjes en foto’s.
Toen uitslag van de kattentest (spannend!): geheel en al
positief!!! Kimbo is waarschijnlijk voorzichtiger met de katten, dan omgekeerd.
Nu op zoek naar transport.
Esperanza had in juli 2012 ook een dove hond. Sordo (doof in
het Spaans), toen anderhalf, kwam uit het dodingsstation. Hij ging wonen op
Ibiza (in de natuur, niet het feest-Ibiza) bij een Nederlander en 3 hondenvrienden.
We brachten hem zelf naar Ibiza. Het ging en gaat super. In 2014 was Sordo
zelfs met baasje René op bezoek bij ons in Bolsward.
Al onze gehandicapte honden hebben een hoge kwaliteit van
leven en zijn een bewijs van veerkracht. Kenna, Rayo, Skippy en Pirate (nog ter
adoptie) zijn onze driepoters.
Ellie en Vero en Roemeense Tascha zijn gelukkige
rolstoelhondjes.
Eénoogjes (momenteel Bradley: nog ter adoptie) redden zich
uitstekend natuurlijk, maar Lucy, volledig blind, is ook volledig gelukkig.
November 20 2019 ‘Rafelrandjes in gedrag’
Hartenbrekertje Xavi (bijna 4) met zijn schattige koppie
zoekt nog een rustig plekje.
Uli, Terry, Mazzel
Adviezen bij honden die sneller stress opbouwen.
In april kwam Xavi mee. Lief, aanhankelijk. Zijn schattig
smoeltje noodt tot (te snel) erop duiken. En toch: na 5 maanden overspannen
terug van adoptie. Zijn tere punt ligt in het verleden. Fysiek en geestelijk
verwaarloosd, socialisatie gemist, geen handling gewend. Gevolg: sneller
overprikkeld bij (voor hem) te veel druk(te) en nieuwe of onverwachte
situaties. Dit gevoelige zieltje, open en vrolijk gebleven, gedijt in een
rustige, stabiele situatie die zijn ruimte respecteert.
Zulke hondjes behoeven respect, begrip en voldoende rust.
Voor Xavi is dat inclusief een rustig wandelgebied, want, hoewel stoer doend,
is hij in feite bang voor andere honden. Verder rustig werken aan vertrouwen/de
band, voor je bv. haartjes weg wilt knippen. Niet te veel, niet te snel, herken
en respecteer grenzen. Xavi’s stress ontstond niet door 1 voorval: het emmertje
vulde zich druppelsgewijs. Een combi? Geregeld te dicht langs andere honden,
bezoek dat te snel/te dicht nadert, druk spelen, ….?? Langzaam veranderde hij
van blij naar gestresst en viel soms uit: onzekerheid, geen agressie. Na
terugkomst kwam hij snel tot rust gelukkig.
Uli, 12 nu, 3 jaar bij zijn baasjes, zat al zo lang in
de Spaanse refugio. Ook hij had (zeggen zijn baasjes) ‘rafelrandjes in gedrag’
uit zijn verleden. Dat gaat niet 1,2,3 over. Hoe leuk het direct al gaat,
dieper vertrouwen kost meer tijd. Stress en onzekerheid zijn slecht voor hem.
Bij schrik reageerde hij onrustig, soms explosief. Uli mijdt confrontaties,
loopt liever weg, maar schoot een paar keer echt uit: steeds als hij op de bank
lag te slapen tegen één van hen aan en ineens wakker werd/schrok. Alsof hij
degene naast hem niet zo snel kon plaatsen en de angst omhoog schoot. Uli is nu
een gelukkig hondje dat geniet van lekker keten met de baasjes.
Terry, 8 à 9 nu, van straat (veel oude wonden, compleet
vervilt) kwam na 3 weken terug van adoptie: door het lint gegaan bij
verwijdering van een teek. Zijn bazinnetje vond het erg, maar was onzeker
geworden, vooral mbt haar 4-jarig zoontje, lief èn een boefje. Terry ging 8
okt. 2016 naar nieuwe baasjes die hem voor geen goud kwijt willen. Zo
voorkwamen ze alle paniek en druk(te), bekend met zijn verhaal. Gevolg: een
knuffel- en schoothondje dat met het vrouwtje door Den Haag naar de volkstuin
rijdt in een mandje voorop haar Tomos snorbrommertje. Dol op hun 1e kleinkind
is (en omgekeerd). Met pootjes omhoog bij de baas op schoot genieten van
aanhalen: de baas die eerst afstand moest houden, Terry na een poos pas mocht
uitlaten (maar eerst nog niet aanlijnen). Het enige restant: 1 x per jaar onder
narcose bij de dierenarts scheren. Dat is (nog) te lang te dicht op de huid
voor Terry.
Mazzel, uit het dodingsstation, snapte niet dat hij in huis mocht, lag enkel op de vloer. Ook Mazzel, op zich open en vrolijk, had problemen met handling, was ten prooi aan tegenstrijdige gevoelens en had langere tijd nodig voor opbouw van vertrouwen. Hij was zo dankbaar voor wat aandacht, maar terughoudend bij vreemden: hadden ze echt geen kwade bedoelingen? Hij ging in dec. 2016 (toen 7 jaar) naar baasjes met begrip: ‘er mogen echt wel trekjes blijven’. Een paar keer hapte Mazzel toe, voor de baasjes ‘als vanuit het niks’. Maar het kwam super goed. Laatste berichtje 18 augustus 2019: ‘het gaat erg goed met onze grote vriend en we zijn eruuuug blij met hem.’ En vast ook omgekeerd. Mazzel kijkt fier de wereld in!
Samenvattend:
Deze dieren kenden vaak veel stress en leefden soms (vrij)
geïsoleerd. Hun instinct kan sterk zijn. Dat alles is niet zomaar om te vormen
als je moet gaan meedraaien in een dichtbevolkt landje. Van belang is
stabiliteit en verstandige leiding: geduldig en consequent. Kort, tijdig,
duidelijk corrigeren zonder emotionele lading, niet boos vanuit frustratie en
foute aannames (werk aan jezelf!). Boven genoemde hondjes hebben ook nog
terriër-trekken: een zelfstandig hondentype waarbij nadruk op dominantie nog
minder zoden aan de dijk zet. Maar vaak zijn deze dieren dan de dankbaarste
wezens ooit.
Kortom:
Niet te veel prikkels, niet te snel, te veel, te druk. Geen
druk iha
Stabiliteit
Rust en geduld bij handling
In het begin enkel aaien als ze zelf komen
Signalen respecteren: oogwit, verstarren, bek likken of
tongelen e.d.
Niet overstelpen met liefde, hoe verleidelijk ook
Ook met rust laten en negeren
De hond tijd geven om te wennen en jezelf tijd geven de hond
te leren lezen
Het zijn pure angstreacties, het is voor de hond nooit’
vanuit niks zomaar happen of bijten’
Verder zijn er vele boeiende en leerzame artikelen waar hond
en baasje veel aan kunnen hebben.
.jpg)


























































