Januari 8 2017 Vervolg op gisteren: Sofie wünscht euch einen schönen Sonntag.

Vanmorgen kregen we dit filmpje van Sofie via Whatsapp van Conny die van oorsprong Duitse is. Aangezien wij ons in het Spaans redelijk redden, maar toch stukken vlotter in het Duits communiceren, prefereren we dus Duits in dit geval. Ons antwoord: Wunderbar. Jetzt ist der Sonntag schon schön! Is het niet prachtig hoe Sofie al weer aan de wandel is?

Januari 7 2017 Wat zou de wereld mooi zijn, als we allemaal stoppen voor een dier in nood.

Op 15 december staat het filmpje van Sofie op de site. Conny van refugio Protectora ziet haar zwaar gewond langs de snelweg liggen. Ze nam het dier, dat daar gezien de stinkende wonden al heel lang lag, mee naar huis. Sofie is direct geopereerd aan vele botbreuken en Esperanza heeft een bijdrage geleverd in de € 1200 kostende operatie. Sofie is bij Conny in huis en na een lastige fase kan gelukkig gemeld worden dat het super gaat. De laatste verbandswisseling is net achter de rug en ze is energiek en moet geregeld afgeremd worden. Sofie had op het nippertje geluk!

Januari 1 2017 Nieuwjaarsgroet

Esperanza dankt een ieder voor de waardevolle samenwerking in 2016 en wenst allen een waardevol 2017.

Dank voor de bijdragen voor een beter leven voor dieren door:

Adoptie van een dier.

Opvang van een dier.

Financiële donatie.

Giften van medicijnen of goederen.

Nieuwe wegen in een nieuw jaar met mooie ’footprints’. Dat is onze wens voor 2017 voor allen met wie we afgelopen jaar samenwerkten voor de dieren.

De nouveaux chemins dans une nouvelle année avec de belles empreintes. C’est notre souhait pour 2017 pour tous ceux avec qui nous avons coopéré l’année dernière pour les animaux.

Neue Wege in ein neues Jahr mit schönen Fussspuren. Das ist unser Wunsch für 2017 an alle mit denen wir zusammen gearbeitet haben letztes Jahr für die Tiere.

Drumuri noi intr-un nou an cu urme de frumoase. Aceaste este dorinta noastra pentru 2017 pentru toti cei cu care anul trecut pentru animale.

Nuevos caminos en un nuevo ano con hermosas huellas. Ese es nuestro deseo para 2017 para todos aquellos con los que trabajamos el ano pasado para los animales.

New roads in a new year with beautiful footprints. That’s our wish for 2017 to all with whom we worked together last year for the animals.

Michiel en Dirkje

Esperanza Hoop voor Honden

December 28 2016 Cuca is van harte welkom bij Dierenthuis in Almere. We zijn heel blij met hun warme reactie.

Cuca, 10 jaar, kwam in oktober. We hoopten dat haar verhaal mensen zou raken, zoals eerder gebeurde bij oude en gehandicapte dieren. Als je uiteindelijk maar die ene vindt. We wisten dat Cuca geduld zou vergen in meerdere opzichten, maar we hadden niet verwacht uiteindelijk zelf te zullen beslissen haar niet te laten adopteren. Cuca’s  verhaal staat uitgebreid op de site op 25 november met foto’s die illustreren hoe zwaar verwaarloosd ze aankwam in de Spaanse refugio Protectora 2 jaar geleden. Ze is getreiterd en heeft geleden. In de refugio had ze het al veel beter. Maar het zijn geen Nederlandse asielen en het kan zo koud zijn in de winter. We wilden haar na een leven van verwaarlozing en pesterijen graag nog een paar mooie ‘pensioenjaren’ geven: liefde en respect, warmte en verzorging.

Bij de dierenarts is Cuca onder verdoving kaal geschoren, bevrijd van klitten en pijnlijke doornen, helemaal medisch verzorgd. Ze voelt zich zichtbaar beter. Ze is nu open, aanhankelijk, geniet van knuffels en rent energiek rond. Iedereen vindt haar een schat. Maar … Cuca bijt bij aanrakingen die het verleden oproepen. Ze is hartstikke lief, sociaal naar mens en dier en bijt nooit zomaar, zonder aanleiding. Maar naast haar angst voor handling die te dicht bij komt, voelt ze zich ook snel erg ongemakkelijk bij druk en sturing. Dat vergt mensen die een hond goed kunnen lezen, want haar waarschuwingssignalen (oogwit, verstijven, lip optrekken …) zijn klein. En soms worden die signalen niet sterker, maar gaat ze heel snel over op bijten, helaas met flinke schade. We hebben vaker bijtertjes, maar dan is de bijtschade beperkter en door handelen met beleid en zorgvuldige plaatsing bij verstandige mensen kwam het altijd goed. Maar kan dit tere punt van Cuca ooit minder worden? Is het verantwoord te wachten op een adoptant (als die al komt) die dit kan sturen/voorkomen? Het gaat niet alleen om situaties als trimmen, dierenartsbehandeling e.d. waarbij je letterlijk heel dicht op de huid komt. Ook onrust en andere prikkels kunnen haar opwinden of een ongemakkelijk gevoel oproepen. Met de risico’s van dien. Pas in een leefomgeving als Dierenthuis kan ze echt ontstressen. Daar spelen die prikkels niet en de verzorgers weten dat je honden als Cuca niet onder druk moet zetten. Dan zoekt de sociale Cuca zelf contact. Dan geniet ze zichtbaar van een aai.

Dierenthuis is een indrukwekkende organisatie

Ze vangen dieren in nood op die door (besmettelijke) ziektes, handicaps, grote gedragsproblemen of ouderdom niet elders plaatsbaar zijn. Hun filosofie is respect voor elk leven dat een vorm van kwaliteit heeft. Die visie delen wij met hen: voor mens en dier. Alle dieren blijven bij Dierenthuis tot hun dood. Ze krijgen geen spuitje, maar goede voeding, de juiste omgeving, professionele en liefdevolle verzorging en aanpak. Het gaat bv. om katten met het FIV-virus of Leucose, om zwaar mishandelde, schuwe en verwilderde katten, om gehandicapte honden en honden met trauma’s en gedragsproblemen. Geen hokken, maar een prachtig terrein van 30.000 m2 met zwemvijvers, bomen en struiken. De dieren leven in groepen die bij elkaar passen qua gedrag of ziektebeeld bv. De grote huiskamers zijn gezellig en aantrekkelijk. Klik op de site van Dierenthuis via ‘nieuws’ naar ‘foto’s bezoek open dag 26 november’ en zie hoe fijn de dieren daar mogen leven. Esperanza steunde Dierenthuis soms in het verleden. We waren op bezoek in hun vroegere locatie in Aarle Rixtel en later in Almere, waar we uitgebreid spraken met Steven en Alice van Duijn. We wisten: als er één plek is waar Cuca gelukkig kan worden, geen risico loopt op fatale incidenten en waar ze nooit meer weg hoeft, dan is het daar. We hebben ons verzoek aan hen uitgebreid onderbouwd en geïllustreerd. Hun antwoord was volmondig ja. Wij zijn blij voor Cuca.

Dierenthuis Almere

December 26 2016 Hoe kun je toch zo lief blijven? Puddy beleeft voor het eerst een warme Kerst.

Puddy is minstens 4 jaar, wellicht ouder. Hij zat al die jaren in Hongarije aan de ketting: broodmager, zwaar verwaarloosd. In oktober bleken de bewoners verhuisd te zijn . Puddy zat nog steeds moederziel alleen in weer en wind, dag en nacht, buiten aan die ketting. Aan het eind van zijn latijn. Nog even…. dan was het op geweest. De in Hongarije wonende Nederlander Jochem nam Puddy liefdevol op. 5 x per dag minibeetjes eten en regelmatig op schoot nemen. Enten werd uitgesteld door de dierenarts: te zwak. Na een paar dagen leek hij het op te geven, maar Jochem trok hem er doorheen. Hij had een soort gloed of waas op zijn ogen soms. Maar dat lijkt aangeboren en hem geen last te bezorgen. Hoewel hij waarschijnlijk geen diepte ziet.

Puddy kwam 16 december naar Nederland, maar hij zat amper in opvang of hij kreeg al een reactie: gelijk in de roos. Puddy is al thuis! Vrijdag gehaald. Hij snapt het vast nog niet allemaal. Puddy moest leren dat hij ook zelf naar mensen toe mag komen. Hij ontdekt ook dat aaien fijn kan zijn en wordt steeds vrolijker. Puddy is een puli, een klein soort Hongaarse herdershond, die levendig en actief zijn. Wij hopen dan ook dat zijn spontane en blije kant zich steeds meer ontwikkelt. Hij moet nu weer wennen natuurlijk aan zijn nieuwe familie (met 3 kinderen van 13, 16, 19), hun huis, omgeving en gewoonten. Maar we hebben het allergrootste vertrouwen dat zij de juiste mensen zijn om Puddy te helpen bij zijn proces. Mensen met heel veel ervaring, liefde en geduld. Wie weet, leert hij nog spelen. Hij heeft in elk geval ook een fantastische hondenvriendin: Bouvier Balou van 6 jaar, superstabiel, lief voor alles en iedereen.

En de start is heel goed. Slapen en wandelen gaan prima en hij kwispelt steeds als er iemand binnenkomt. Met poes Pelle moet er nog wel water door de zee. Vanmorgen schoot de nog steeds magere Puddy door het kattenluik. De poes was buiten en daar is hij toch wel erg mee bezig. Hij liep niet weg gelukkig. Puddy is gelukkig een slim hondje dat snel leert. En dat er in hem geïnvesteerd gaat worden, lijdt geen twijfel. En vandaag, op eerste kerstdag, is Puddy in bad geweest! Dat wilden Jochem en Maureen hem nog niet aandoen. Hij moet zich steeds fijner gaan voelen!

December 23 2016 Beer: een mooi voorbeeld van rustig oefenen op de ‘aandachtspunten’ vanaf het begin.

Beer was misschien anderhalf, toen hij samen met de herder Max werd gedumpt in een bos in Hongarije. Ingrid en Peter lieten hen niet aan hun harde lot over. Via hen arriveerde hij 24 maart in Nederland en al op 26 maart ging hij naar Elfriede en Arnold. In hun paradijsje aan de Linge is Beer met hun geduldige aanpak uitgegroeid tot een superhond. Zie de mooie foto en het fijne berichtje:

‘Hier in Leerdam gaat alles voorspoedig. Met Beer zijn we super blij. Het blijft een hele fijne hond; sociaal naar anderen honden, heel lief voor ons en gezond. Voor zijn vriendin Teddy is hij ook heel lief en beschermend. Er mag geen andere hond in haar buurt komen. Regelmatig loopt de kat mee als ik Beer uitlaat.’

Dat wil niet zeggen dat Beer geen ‘aandachtspunten’ had om het zo maar even te betitelen. Eentje daarvan was ‘mannen’: naar sommige gromde hij of wilde bij hen opspringen. Ook neigde hij zo waaks te zijn dat hij bv. verwoed naar de langs varende boten ging blaffen. En aanvankelijk mochten de medewerkers op Elfride’s kantoor niet bij de kasten komen. Beer had dus ook neiging de baas te spelen. Tja, als kennismakingsbezoek gelijk allemaal aaitjes en knuffels geeft, dan ga je dat zeker denken. Bij wolvenroedels wordt de leider immers ook begroet. Negeren is een veel beter teken om duidelijk te maken dat hij niet de baas is. Beer had ook neiging tot verlatingsangst. Hij heeft zichzelf een keer levensgevaarlijk vastgespietst op het hoge tuinhek, toen hij hen achterna wilde, omdat hij meende dat zij er niet meer waren. Gelukkig waren er geen vitale organen geraakt en was het dus niet fataal. Vanaf het begin hebben Arnold en Elfriede de aandachtspunten van Beer serieus genomen en zijn er bewust aan gaan werken. In bv. het boekje kalmerende signalen van Turid Rugaas staan hele goede tips, bv. om het gedrag naar mannen bij te sturen. Helaas neemt niet iedereen de rust en de moeite zich hierin te verdiepen en dan blijft het wat modderen. Terwijl het vaak echt niet zo ingewikkeld is, als je het maar duidelijk, rustig en consequent toepast. En wat geduld hebt. Dan bereik je echt veel en vind je met een blijvend aandachtspunt(je) vaak een prima manier van omgaan. Beer kreeg die opvoeding gelukkig!

December 23 2016 Guira draagt nu de prachtige naam Sierra, van de Sierra Nevada, waar ze vandaan komt.

Guira, een jaar of 4 à 5, zwierf op straat en leek pups gehad te hebben, maar die waren onvindbaar. Ze bedelde om voedsel bij restaurants. Uiteindelijk belandde ze in de Protectora, een refugio in Andalusië. Guira kwam in opvang in Lippenhuizen bij Chantal en haar gezin en daar bleek al wat een fijne hond het is. Tom en Lisbeth die haar adopteerden kregen een topper naar onze mening. Gelukkig vinden ze dat zelf ook, evenals de poezen. Het zwerven op straat heeft natuurlijk wel schade aangericht en daarvoor zal ze op zijn best onverschillige baasjes gehad hebben, die haar (met pups?) gedumpt hebben. Schering en inslag helaas. Maar de zachte hand van haar nieuwe baasjes met hun super rustige en geduldige aanpak zijn een zegen voor haar. Ze heeft zo geboft! Lees maar wat ze ons schreven.

Siërra is nu ruim 6 weken onze huisgenoot en dat bevalt wederzijds uitstekend. Ze is dol op onze twee poezen en zij op haar. Gezamenlijk liggen ze s'avonds voor de houtkachel en genieten van elkaars gezelschap en de warmte.

We hebben ons de eerste tijd afgevraagd welke genen zich allemaal hebben genesteld in Sierra : een labrador, een dog, een pointer, een boxer of alles bij elkaar. Een ratjetoe aan genen die vervolgens leiden tot een hond die groot is, sterk, een duidelijk jachtinstinct heeft, vooral gericht op vogels, heel mensvriendelijk is en super lief voor kinderen....Binnenshuis zijn haar aanhankelijke en lieve karaktereigenschappen vooral duidelijk. Alle mensen, ook onbekenden, Iedereen is welkom .Ze luistert naar verboden ( bv " niet in de keuken", als we bezig zijn met koken) ze wacht haar beurt af bij het eten geven.   Bij het controlebezoek van de dierenarts liet ze alles toe. Ze hecht zich meer en meer aan ons en onze gewoonten (en natuurlijk omgekeerd....)

Buitenshuis is het anders. Ze heeft veel energie en toen we probeerden de lijn te laten vieren om die energie uit te leven bleek al snel dat haar jachtinstinct wel wat groter is dan haar hechting aan ons. Vogels, m.n. eenden, ganzen en zwanen zijn heel verleidelijk en fluiten, roepen, brokjes bieden nog niet voldoende beloning om de verleiding te weerstaan. Op aanraden van de dierenarts laten we haar voorlopig aangelijnd. We lopen een uur per dag in een fors tempo en willen op den duur haar leren om naast de fiets te lopen. Dat is nu nog teveel gevraagd: ze leert nu om goed naast te lopen en op het fietspad niet alle kanten uit te dwarrelen.

"Heeft ze een rugzakje",vroeg  Dirkje. Ja, toch wel. Ze vindt het eng om in het donker naar buiten gestuurd te worden om te gaan plassen. Ze geeft nooit zelf aan wanneer ze haar behoefte moet doen. Je ziet aan haar gedrag, bv likken, dat ze naar buiten moet. Maar dan moet je echt meelopen en dan wil ze ook direct weer naar binnen. Ze wordt ook wat angstig als je haar wat steviger aanpakt of letterlijk vastpakt. Ze heeft een zachte hand nodig. Gisterenavond was er een schel fluitje op de televisie en daar schrok ze van en kroop als een kleine pup naar ons toe en zocht veiligheid. En kreeg die uiteraard...

Maar dat zijn minor things. Ze is een heerlijke hond. We zijn allen blij met haar en zij met ons.