Deze blog hoort bij de website esperanzahoopvoorhonden.nl en is het vervolg op de blogs van 2011 tot en met 2015. In elke berichttitel staat de werkelijke datum, zodat zij redelijk terug te vinden zijn. De datum van plaatsing is natuurlijk veel later, omdat er sprake is van een grote omzettings-actie
Thais, 10 jaar, diende jarenlang enkel voor de broodfok
en werd toen gedumpt. 29 september kwam ze naar Nederland: behoorlijk vervilt
en een gebit in beroerde staat. Wat is ze opgeknapt. Zeker ook na de grondige
gebitsreiniging en extractie van maar liefst 8 elementen. En recent nam Maureen
het drastische besluit om de tondeuse te pakken. Thais was trimmen niet gewend
en het dagelijkse ontklitten was onvoldoende. En op sommige plekken, zoals de
oren en het kopje, is het te spannend voor Thais. Ook haar kont bleef vervilt.
Mooi is anders, maar dat komt wel weer. Thais rende dolblij rondjes na de
kaalknip.
We kregen veel reacties van te weinig actieve mensen.
Maar we plaatsen haar niet bij ‘blokjes om’ mensen. Thais bloeit op van een
heerlijke wandeling en stapt er flink op los. Ze lijkt veel te willen inhalen
en haar tot nu toe super kleine wereldje graag te vergroten. Prikkels kan ze
goed buitensluiten. Ze kachelt dan stoïcijns door. Ze wordt ook speels en laat
zich hangend aan een slipper meesleuren door Maureen.
Thais is typisch Maltezer nuffig, maar zo lief en blij
met aandacht en een aai. Dit parmantige, kittige hondje heeft een zachte,
rustige benadering nodig. Maar wil dus op zijn tijd actie. En wat heeft ze veel
liefde te geven.
Abe uit Polen wacht vanaf augustus op een baasje. Abe is
een prachtige hond van een paar jaar met mooie blauw-grijze vlekken in zijn
vacht. Hij kwam uit een Pools shelter naar Nederland. Daarvoor was hij straat-
en tuinhond. Helaas, al na een week adoptie moest hij weer weg: te onopgevoed,
te druk, te plakkerig. Maar Abe moest lichamelijk en geestelijk toch nog
helemaal bijkomen? Zo sneu voor dit lieve dier.
Abe was niet verwend. Lichamelijk niet en niet qua
aandacht. Hij stal ook eten, inclusief verpakking. Hij kwam met korsten, had
snel diarree. En was aanvankelijk inderdaad plakkerig. Maar dat is zo
begrijpelijk. Dat zijn er veel meer. Inmiddels is Abe zo vooruit gegaan. In
alle opzichten trouwens. Hij is open, vrolijk, aanhankelijk, lief en speels. Wel
merk je dat hij het zelf meest moest rooien, waardoor hij niet slaafs volgzaam
is. Abe is energiek en dol op wandelen. Hij is ook slim genoeg om met training
veel te leren. Wij hopen op een baasje dat snapt dat Abe ‘straathond’ in zijn
rugzak heeft, niet kant en klaar is, maar heel veel zin heeft om in hem te
investeren. En dat zal dubbel en dwars terug betaald worden door Abe.
Wie sluit de kring en geeft Rayo het happy end voor het
leed en onrecht dat laffe mensen hem aandeden?
Rayo’s verhaal staat 26 aug. en 16 nov. op de site: 2
operaties, ernstige infecties, veel medicatie, afzetten van de poot op 13
november. Zaterdag 1 dec. arriveerde Rayo bij Maureen in Smilde. Zondag
bezochten we hem. Mager, geen spieren, een grote kale plek, maar al heerlijk
uitgerust van de lange reis en open en nieuwsgierig naar zijn nieuwe wereld.
Gelukkig niet gehinderd door het besef dat lafhartig mensengedrag hem zijn poot
kostte. Rayo’s bloedwaarden zijn inmiddels stukken beter en de wond is geheeld.
Nu aansterken.
De kaart met Merci stuurde Anita. Maar ook wij zijn zo
blij en dankbaar met alle medewerking en steun van degenen die een steentje
bijdroegen aan de zorg voor Rayo en zijn komst naar Nederland: ofwel met ‘Le
cercle de Rayo’.
Medewerkers van de refugio Sierra Nevada en Rafi die hem na de 2e operatie in huis nam, omdat herstel in de refugio te riskant en complex bleek na de 1e operatie.
Monique leerde Rayo kennen in september, toen ze met haar
dochter vrijwilligerswerk in de refugio deed. Zij en haar man haalden Rayo op
uit Gelsenkirchen in Duitsland vanaf het transport met Mari die zo lief was een
extra plekje te creëren voor Rayo, hoewel ze al vol zat.
Betty stond eerder op de site. Onze eenkennige, lieve
kruising Vizsla van 4 ½, leefde 5 maanden in het Roemeense veld. Na 3 maanden
bij Carmen Costea thuis kwam ze naar Nederland, december 2014. Helaas moest
Betty na ruim 3 jaar adoptie weer weg. Ze zit sinds maart in De Nomadenhof in
Sneek, waar ze gelukkig hele goede zorg en veel aandacht en liefde krijgt. Ook
wordt met Betty gewandeld. Dan is ze zo blij.
Maar door haar harde start, heeft ze een onzekere kern.
Kent ze een persoon, een dier, een situatie niet, voelt het onvoldoende veilig,
dan kan ze uitvallen. Betty heeft stabiliteit en veiligheid nodig. Een rustige
omgeving en een baasje dat rust en zekerheid ademt en kan sturen. Ze is zo lief
en enthousiast. Wie verstand van honden heeft, lichaamstaal herkent, een hond
als Betty stuurt, als ze onzeker wordt, krijgt een intens lief dier.
We zijn dankbaar dat Nella Mastenbroek-van Pelt met
haar stichting Re-Trail Dogs ook Betty wil helpen. Te herplaatsen honden,
die tussen wal en schip vallen, krijgen kosteloos speurtraining. Het werken met
neus en hoofd geeft plezier, verlaagt stress en vergroot zelfvertrouwen.
Daardoor nemen gedragsproblemen gerelateerd aan onzekerheid en stress af.
Michiel en Dirkje deden al een keer zo’n speurtraining bij Re-Trail Dogs met
Betty, die het goed deed. En vorige week vrijdag ging Astrid de Vries, de
beheerster van De Nomadenhof samen met Betty speuren, terwijl Omrop
Fryslân, de Friese TV, opnames maakte (zie hieronder). Er is maar een klein
stukje uitgezonden, maar we vinden het ontzettend leuk. Betty deed het weer
goed, alleen vond ze het tv-circus dat mee liep heel spannend in het begin,
maar later ging dat over, zei Astrid. We hopen dat iedereen mee uitkijkt voor een
nieuw thuis voor Betty.
Vervolg sitebericht hieronder. Maandag huisbezoek en
dinsdagmorgen al is Psikus (herdoopt met het gelijkluidende, beter
uitspreekbare Kwibus) gehaald. En behalve dat Kwibus een paradijs is binnen
getreden is zijn bazinnetje ook nog eens vlot en vaardig met foto’s/filmpjes.
Dit zijn beelden van dinsdag. De reis ging heel goed, schreef ze. En deze
ervaren hondenvrouw was nb ook al dezelfde middag met Kwibus naar de winkel
geweest waar ze een zacht ligbedje, een halsband met rode zakdoek eraan en een
zak varkensoren gekocht hadden. Kwibus liep perfect en rustig mee. Is het niet
heerlijk dat iemand een dier zoveel vertrouwen geeft? Denk je in: eerst op
straat leven, dan min. 10 jaar shelter en dan zo ongelooflijk open en rustig
een nieuw leven in instappen. Overigens ook een groot compliment voor de zorg
van opvangvrouwtje Maureen.
Kwibus maakt kennis met zijn nieuwe maatjes Wolfje en James en start met het markeren van ‘zijn’ nieuwe terrein.
Cavia Billy is een vreemd fenomeen
Verkenning van de anderhalve hectare grote, super goed
omheinde tuin en zo te zien vindt Kwibus het heerlijk.
En gelukkig zijn ook het baasje en de kinderen helemaal
weg van Kwibus. De oude baas is thuis. Wij kunnen ons geluk niet op.
Vandaag huisbezoek in Nijmegen (voor Neymar (die nog in Spanje verblijft, maar nu al een prachtig thuis gevonden heeft: daarover later meer) en in Odijk voor …..Psikus!
Onze
oude Poolse baas van ruim 14 kwam 07 augustus naar Maureen. Na 10 jaren in een
Pools shelter. Hij doet het inmiddels zo goed. Het trillen van zijn poten is
zoveel minder sinds hij vrijheid heeft en beweegt. En misschien omdat hij niet
meer in de kou zit. Hij geniet van een warme deken, wandelen, het autorijden,
en niet te vergeten het snuffelmat spelletje met snoepjes. Want van de pittige
gebitsoperatie is hij wel zo opgeknapt. Hij kan weer kauwen: eten en snoepen.
En door Maureen’s goede zorg zijn ook zijn bulten (door het jaren liggen op
steen?) verdwenen
Dit weekend kregen we een reactie waarvan we zeiden: als
dit werkelijkheid mag worden … Intensieve informatie-uitwisseling volgde met
positief nieuws (liefde, motivatie, grote ervaring met (oude) honden, zelden
alleen, een omheinde tuin van anderhalve hectare met een zwemvijver van 50 m.).
Maureen ging vanmorgen gelijk testen: en ja hoor, zelfs
in deze kou wilde Psikus het vennetje wel een stukje in. Het huisbezoek
vanmiddag was heel positief en morgen wordt hij al gehaald. Voor Psikus die al
aan Maureen is gehecht, wel een flinke overgang weer natuurlijk, maar naar een
eigen, heerlijk thuis voor zijn laatste fase. Is het niet geweldig dat er
mensen zijn die dit doen?
Al jaren steunt Esperanza refugio Sierra Nevada. Bij elk bezoek zijn we verrast door de warme sfeer, de zorgvuldigheid, de vrijheid voor de dieren. Drijvende kracht, Anita Dufetel, weet vrijwilligers te binden, hoewel ook hier handen te kort. Dagelijks gedumpte dieren. Recent deze Pitbull pups. Aanvankelijk zo slecht er aan toe, schreef Anita: botjes in een velletje, 2 grote ogen, 2 grote oren. Dit ras mogen ze van de overheid niet opnemen. Gelukkig nam een organisatie in Ceuta ze over.
Rayo: zie site 26 augustus. Toen de baasjes wegreden voor
een fijne vakantie, smeten ze Rayo op straat, hij rende over de weg en werd
aangereden. Na een flinke operatie zou hij 29 september naar Nederland vliegen.
Helaas. Ontsteking, toen levergiftiging en hele lage bloedwaarden, door de vele
antibiotica misschien. Het ging op en neer. Recent een wanhopig telefoontje van
Anita. Een duivels dilemma: weer zo ziek. Weer antibiotica met risico’s voor
lever en bloedwaarden? Of de plaat eruit met de kans dat de bacterie (misschien
al resistent) achter blijft? Grootste kans op blijvende genezing:
pootamputatie. Arme Rayo: door harteloze baasjes ellende en een poot kwijt.
Maar we kijken vooruit. Eerst genezen en de bloedwaarden omhoog met goede
voeding, vitamines en supplementen. Als het voorspoedig verloopt, vertrekt hij
30 november naar Nederland, naar Maureen. En dan: een gouden mandje zoeken. Net
als onze Roemeense drie-poter Kenna die al 3 jaar gelukkig is op een Friese
boerderij.
Met kleine stapjes winnen goede krachten terrein op
onverlaten en onverschilligen. Jagers brengen nu soms hun afgedankte
jachthonden naar een refugio i.p.v. vermoorden op gruwelijke wijze. Mensen
durven meer aangifte te doen. De politie kijkt minder weg bij misstanden, helpt
vaker dan voorheen. Mishandelaars worden soms veroordeeld. Mondjesmaat, maar
toch. Ook bestuurlijke overheden dienen onder druk gezet. We vertelden al van
de Protectora, de 2e refugio in Andalucia die wij steunen. Ze veranderden een
vreselijk dodingsstation in een no kill refugio. De dieren hebben het goed.
Bijna alle krijgen een nieuw thuis, stilaan ook soms in Spanje. Toen sloeg de
bom in: ze moesten weg. Aan wie de overheid na nieuwe aanbesteding het contract
zou gunnen, stond vast: firma Athisa, berucht om keiharde praktijken. Pure
vriendjespolitiek en corruptie. Door massaal protest, ook via media en vanuit
Nederland en Duitsland, durfde men dit niet door te zetten.
Dit gebeuren toonde zonneklaar hoe kwetsbaar je bent
zonder massaal protest en krachtenbundeling tegen corruptie, laksheid en
passiviteit van overheden m.b.t. dierenbescherming/-welzijn. 30 augustus is
FEGRAPA opgericht door 3 refugio’s (w.o. Sierra Nevada en de Protectora). Hun
doelen:
-Dat de meeste dierenorganisaties in de provincie Granada
zich gaan aansluiten
-Strijden om een eind te maken aan dumping, doden en elke
vorm van mishandeling zonder enige soort/ras te discrimineren
-Coördinatie en samenwerking bij verschillende educatieve
en sociale projecten over dierenwelzijn en verantwoordelijk dierenbezit
-Alle samenwerking verlenen aan de media bij nieuws over
dierenthema’s
Fegrapa is te volgen op facebook: fegrapa.org en op hun
site: www.fegrapa.org staat uitgebreider informatie over hun doelstellingen en
de activiteiten voor komend jaar. Ook een formulier waarop mensen aangifte
kunnen doen van misstanden. De krant Granada Hoy publiceerde over de oprichting
van Fegrapa en over een van hun eerste daden: aangifte tegen Circus Roma Dola,
dat rond reist in de provincie Granada en dieren onder erbarmelijke omstandigheden
houdt.