zaterdag 20 april 2019

September 7 2018 Baasjes schrijven hoe het gaat met ….


18 augustus 2 jaar geleden hebben wij jou, Beer, geadopteerd. Wat moest jij als zwerfhond uit Spanje veel afleren voor je nieuwe dingen kon aanleren, maar het is jouw en mij gelukt omdat wij beiden zo graag wilden. Oké je hebt geprobeerd mij te laten vliegen door jouw enorme krachten en dat is je ook een paar keer gelukt, maar op wat kneuzingen en flinke bloeduitstortingen na heb ik dat ook overleefd. Jouw angsten zijn grotendeels voorbij, ook al ben je nog heel bang voor de tuinslang, maar je schrikt gelukkig niet meer van alles wat je niet kent. Inmiddels ben je zó mijn maatje, ik heb altijd geloofd in jou. Je bent bijna mijn schaduw, waar ik ben wil jij ook wezen. Wij zijn heel blij en happy met jou en jij wilt ons alleen nog maar pleasen😊 Lieve Beer, ik wens dat je nog heel lang bij ons mag zijn😘


Dit ben ik samen met mijn zusje/vriendinnetje, is ze niet lief en mooi? Maar ja Rigt vond mij liever en mooier, maar over smaak valt niet te twisten!





Ik wilde onze vakantie met Peret graag met jullie delen, we staan zelfs op de FB site van Kloofs Camping! We hebben met onze motoren 2 weken door Engeland gereden en gekampeerd, samen met Peret. Wat is het goed gegaan. Een speciale hondentas aangeschaft voor vervoer op de motor, met ventilatie en speciale bevestiging. Hij kan rechtop zitten en liggen, heeft een groot scherm voor zich, dus geen last van wind.



Een ware motorhond! We zijn net terug en dachten dat hij er misschien genoeg van had, maar na een dag rust pakte Klaas zijn motorjas en Peret rende naar de motor! Het was heerlijk met hem!







Het gaat super met Pippa. Dikke maatjes met Rufus, veel stoei- en racemomenten door de tuin. Er zijn nog wel wat dingen die ze eng vindt, maar ze is heel nieuwsgierig, kan los op rustige plekken en weet bij wie ze hoort. Af en toe: groot mondje en stoer doen. 1 x naar de dierenarts gevlogen. Ze had chocola gepikt. Erg giftig voor een hond. Ze kreeg een spuit om te braken. Nou, dat heeft ze gedaan, ik rook enkel nog chocola die avond. Gelukkig heeft ze er niks aan over gehouden.



 Ik wil maar 1 ding: veiligheid bij een baasje




Foppe is een heel speciaal hondje voor ons. Wij hebben alle soorten en rassen al gehad, maar hij spant de kroon. En soms schrijven we elkaar in het Fries: Wy binne noch noait sa sljucht op in hûn west as Foppe, dus wy hoopje dat hy noch lang by ús wêze sil.







Lupita wijkt niet van onze zijde. Toen het zo warm werd hebben we haar leren zwemmen. Nu wil ze elke dag het water in. En als de deur van de camper open staat, zit Lupita erin. Ze zorgt er wel voor dat we haar niet vergeten.




Jullie hebben veel mensen blij gemaakt met hun nieuwe viervoeter die dankzij jullie hulp aan een nieuw leven zijn begonnen. Zo ook onze Din. Wat een kanjer: mee aan het werk op Kersenpop en de hele tijd los op dit muziekevenement, eten hier bij de Griek, wakker maken samen met de baas, maar eerst knuffelen voor het opstaan. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.




vrijdag 29 maart 2019

Augustus 28 2018 Drie Poolse honden



Er kwam een hulpverzoek voor een oude hond, Psikus geb. 2004, waarop we uiteindelijk ja hebben gezegd. Het blijft ons streven zieke, oude e.a. extra kansloze dieren te helpen waar mogelijk. Psikus zwierf op straat en zat al 10 jaar in het shelter op de kale bestrating. Hij kwam ook met abcesbulten. In 2016 kreeg het shelter vrijwilligers en werd voor het eerst met Psikus gewandeld. Dit jaar werd Vasia, 9 jaar lang zijn kennelmaatje, geadopteerd. Psikus ging achteruit. Ook fysiek: o.a. forse hartruis en gebitsproblemen. Wij zijn heel blij dat we deze ruwharige, stabiele, vriendelijke oude beer hebben laten komen. Hij geeft voor elke knuffel een grote knuffel-lebber terug en wandelt graag. Geen huis gewend, maar na 3 dagen al plaste hij buiten en nu is hij ook graag binnen.



Gisteren was het een zware dag voor Psikus: een ingreep onder aangepaste narcose (i.v.m. zijn hart). Een gespleten kies achterin de bovenkaak en 3 wortels verwijderd. De wond is gehecht. Zijn tandvlees is al langere tijd ontstoken. Waarschijnlijk eet hij daarom zo moeilijk. We hopen dat hij zich straks stukken beter voelt. En het allermooiste zou zijn: een baasje dat zegt dat hij mag komen, ongeacht het ongewisse van Psikus zijn levensduur. Iemand met een heel groot hart dus.




Tja, en in dat shelter zat ook Refkis, geb. 2006. Vermoedelijk huishond geweest. Sociaal met mens en dier. Maar dik als een bijzettafeltje en een hele slechte conditie. Refiks wandelde nooit, want er is een tekort aan vrijwilligers. Na aankomst hijgde hij enorm. Hij hoestte ook en had een dikke buik: vet en/of vocht? De dierenarts in Nederland constateerde ook bij Refiks een hartruis, een flinke zelfs. Maar bij Maureen ging het al beter. En …… Refiks heeft al een thuis!!! 8 augustus gearriveerd en 16 augustus naar een heerlijk thuis in Noord-Friesland. Een echte dierenfamilie die ook Psikus had willen adopteren. Maar gezien alle dieren daar was dat geen optie. Er zijn nog 2 oude honden, 3 katten, vogels, een papagaai, eenden, kippen. Een heerlijke wereld, zagen we bij het huisbezoek. Gezellig met al die dieren en toch rustig. En een heerlijke grote tuin. Een echte tuin: gras, struiken, kruiden, bomen. Refiks rolt graag op zijn rug in het gras. Het is aan de rand van het dorp. Daarna enkel weiland en rustige weggetjes richting zeedijk. Helemaal geschikt voor de ommetjes waarvan hij geniet.



Toen Psikus en Refiks werden gebracht was ook Irokez erbij. Hij zou hierna naar zijn adoptiefamilie gaan. Helaas van korte duur: één week! In één week had hij dus moeten wennen en voorbeeldig zijn. Hij was plakkerig, onopgevoed en druk …. hoe verzin je het. Geef zo’n dier en jezelf even tijd. Blijf rustig, wandel lekker op voor het dier geschikte plekken en zo nog wat die gewone gezond verstand dingen en je zult vooruitgang zien, wennen, groeiend vertrouwen, leren. Ook hij kwam dus naar Maureen. We hebben hem Abe gedoopt, Abe is nog maar een paar jaar, op straat geboren, uiteindelijk opgenomen door mensen die hem na een jaar naar het shelter brachten i.v.m. verhuizing. Hij is enkel lief, speels, vrolijk en ligt steeds aan je voeten. Hij is niet slaafs volgzaam, want hij heeft het het echt alleen moeten rooien na zijn geboorte. Maar wie alles rustig opbouwt met deze lieverd, die ook nog eens heel mooi is, krijgt een prachtige, lieve hond.








Augustus 26 2018 Wat een erge zomer! Niet de hitte wordt bedoeld, maar het meer dan ooit massaal dumpen van vaak oude(re) en zieke dieren.


Rayo


Een noodkreet van Anita van refugio Sierra Nevada voor hond Rayo. Ze zitten overvol. Met de gemeente was al crisisberaad. Het is bekend dat deze refugio alles over heeft voor hun dieren. Ook van ver dumpt men ze hier. Op één dag een oudere, zieke Sint Bernard en een jonge, dove Sint Bernard, beide met Leishmania. Plus Rayo. Baasjes gingen op vakantie. Dus op straat gezet. Rayo rende achter hun auto aan, tot hij werd aangereden en zwaar gewond op de weg lag. Dat doe je met een kerstcadeau, schreef Anita, dat je kinderen 9 maanden lang gelukkig maakte. Een Spaans patroon. Rond Kerst en Driekoningen geeft men cadeaus. Pups liggen in de supermarkt in een bak en kinderen die er eentje willen krijgen hun zin. En nu kon Rayo doodvallen. En de familie een fijne vakantie.


Ernstig gewond en uitgedroogd bracht de politie hem naar een dierenkliniek. Zijn reddende engelen. Dat is toch vooruitgang: in deze gemeente is een relatief goede samenwerking tussen de refugio en gemeente en politie. Bayo leed heel erg, maar is geopereerd en zal genezen. Maar intussen is het heel moeilijk. Er is geen opvang, dus zit hij in de overvolle refugio meestal in een bench in een caravan (hun ‘kliniekje’) vanwege de geopereerde poot. Maar hij wil eruit: hij hoort de andere honden. Dus zijn ze dringend op zoek naar een meer huiselijke opvang die beter is voor zijn genezing en voor Rayo zelf. En dan natuurlijk de rekening. Alleen al de operatie was € 500. Esperanza heeft deze betaald inmiddels. Ze hebben momenteel 19 flink zieke dieren. Dat betekent hoge kosten voor de dierenarts en voor medicijnen. Ja, de weg is lang ….

De beide Sint Bernards






Augustus 24 2018 Onze Kitty!




Eindelijk durven we het te vertellen. 1 augustus, ruim 3 maanden na Niki’s overlijden, kwam Kitty bij ons: uit Andalucia, 4 jaar. Een schat met 2 energieën. super enthousiast en een heel rustig. Ze rent als een speer, kan hoog springen, springt ook in onze armen en ballen vangen: uit de kunst. Maar als ze genoeg beweging krijgt, zie je haar hele rustige kant. Het gaat super, maar ze laat ons geen seconde uit het oog; zoekt erg haar veiligheid. Loopt los vanaf dag 1: 1 x roepen en ze komt. Bijna te gehoorzaam. We denken dat ze (te) streng behandeld is. Ook niet uitgelaten, want plassen doet ze op straatstenen en deels in de loop.

Onze grote zorg was ons stoere mannetje Rafa met zijn flinterdun hartje. Hij laat zich zo maar naar de 2e plaats verdringen. Maar hij kwijnde na Niki’s dood. Genoot wel van de extra aandacht, maar miste alle vuur. Kwam niet, als we riepen om te gaan wandelen. En Maureen schrok hoezeer de oude Rafa verdwenen was, toen hij een nachtje logeerde. Na veel wikken en wegen ging Kitty mee voor een logeerweek.
Maar er was eigenlijk geen minuut twijfel. En Kitty en Rafa? Dat gaat helemaal goed vanaf het begin. En onze Niki is overal waar wij zijn. Het kost veel meer tijd eer het verdriet kleiner wordt. Maar Kitty en Niki staan niet tegenover elkaar. Integendeel. Ze staan naast elkaar, zoals verdriet en liefde naast elkaar kunnen staan.






Augustus 24 2018 Nog een keer schutting en bezoek Omi



De tijd vliegt. Site bijhouden valt niet mee. Ook belangrijke dingen blijven er jammer genoeg wel eens bij. Woensdag de 15e vierden we bij Maureen in Smilde Omi’s13e verjaardag, 25 september 2017 kwam ze aan: voor hoe lang zou het zijn? Heel kort wellicht? Nee, 11 maanden morgen!!! Wat een geluk na zoveel ellende. Het broze oudje is veel gezondheid kwijt natuurlijk. Toch blijft ze verbazen. Na een terugval krabbelt ze steeds weer op. Maakt voor haar doen hele wandelingen tot achterin de zeer diepe tuin. En nummer 1 is natuurlijk: überhaupt eten, nummer 2: liefst fatsoenlijk eten. En dat gaat beter. Maureen probeerde van alles, maar geeft nu speciaal versterkend voer dat ze eet! Het geurt en heeft een hoog slobbergehalte. Natuurlijk hangt daar een kostenplaatje aan, maar Omi is het waard.




Ook in een heel klein wereldje kun je nog genieten.



















Omi's verjaardagswandeling

De schutting was maandag helemaal klaar. Fantastisch!!! De dieren waren zo blij na hun gedwongen binnen zitten tijdens het werk. En nog een prachtige geste: we ontvingen van de baasjes van Esperanzahondjes Bikkel en Lady het nog openstaande bedrag van € 113.12 (bovenop hun eerdere donatie!). Super, want de rekening valt misschien iets hoger uit, omdat er ook nog diepe gaten met aarde zijn gevuld.